Kaya, dağ ve papatya -1-

Ben papatyalara kızgınım.

Ayazın ortasında
iki gün güneş görsünler—
fırlıyorlar topraktan.

Sonra güneş gidiyor.
Ve ölüyorlar.

Her güneşi
bahar sanıyorlar.

Bazen düşünüyorum:
bunu bile bile mi yapıyorlar?

Kendileri olarak ölmek için.

Yoksa bu
bahara indirgenen varlıklarına
bir isyan mı?

Bir gurur.
Bir inat ya da kibir.

Belki de sadece
hayal kırıklıklarını
kader diye çağırıyorlar.

Ama yine de
bir yudum sıcaklık düşse toprağa
bir papatya daha açıyor.