Doğduğundan beri sana iyi bir insan olman öğütlendi. Sen daha kim olmadığını bile bilmeden iyi olmak için çabaladın, hem de bunun ne demek olduğunu düşünmeden. Etrafta sana iyi insan olarak gösterilen örneklere tutundun, onların yolunu izledin, bakış açısını kendine düstur edindin. Herkes için aynı anlama gelebilecek bir iyi varmış ve
Her şeyden önce üzerinde konuştuğumuz kavramları netleştirmemiz gerekiyor ki düşünce zincirinde kopukluklar olmadan iletişime geçebilelim. Ama bu mümkün mü? Yani herhangi bir kavrama yüklediğimiz anlamlar başkasının anlamlarıyla aynı olabilir mi? Aynı olsa bile bunu gerçekten bilebilir miyiz? Her kavram bir oda olsa, o odaya neleri koyduğumuz bize dair ne söyler?
Ben papatyalara kızgınım. Ayazın ortasında iki gün güneş görsünler— fırlıyorlar topraktan. Sonra güneş gidiyor. Ve ölüyorlar. Her güneşi bahar sanıyorlar. Bazen düşünüyorum: bunu bile bile mi yapıyorlar? Kendileri olarak ölmek için. Yoksa bu bahara indirgenen varlıklarına bir isyan mı? Bir gurur. Bir inat ya da kibir. Belki de sadece hayal
Yazmaya dair deneyimlerim hep fiyasko ile sonuçlandı. Çünkü zihnimdeki kaosun ve dağınıklığın algoritması kelimeleri sıraya koymama engel oluyordu. Şimdi değişen ne? Sanırım yazmanın motivasyon gerektiren bir iş olmaktan çıkıp zorunlu bir ihtiyaç haline gelmesi. Artık anlaşılmak için değil, anlamak için yazmam lazım. İfade ettiklerimin anlamlı, önemli ya da doğru olmasına